De 'Himalaya' in zicht...

 Crosstrainer, mon amour ...

Nacht Van Vlaanderen 2007... kort samengevat :

GEEN eindstreep, GEEN medaille! Ter herinnering vorig jaar Dodendocht 2006 : ook geen eindstreep behaald.

Moet wel zeggen dat ik al een tijdje niet meer dagelijks loop, maar nu eeuwig (dagelijks dus) verankerd ben aan fitness (thuis) en vooral mijn crosstrainer. Dat apparaat is al dubbel en dik terug- en afbetaald en heeft met mij al het maximum van zijn capaciteiten mogen beproeven.

Maar heeft zoiets betrekking op 100 km wandelen of joggen? Niets, nul… iedereen kan zoiets aan met wat training in sport formaat of gewoon door gezond te leven en te handelen.

Ter informatie: op zo een ‘treffen’ komt men allerlei volk tegen: diehards, simpele zielen met een missie, maar vooral goede mensen die alleen dit doen 1x per jaar, en mensen die een ‘dit’ willen ‘proberen’.

Proberen dat was mijn slagzin dit jaar. ‘Geen geplak, geen gepush’. Vorig jaar heb ik de Dodentocht verlaten na 78 km met een zere rechterenkel met een mega pijnlijke pees. Een pees die al niet gelukkig als het gewoon regent en als barometer fungeert…. Niet aangenaam. De éne heeft reuma, de andere een oude breuk, … ik heb mijn pees en dan nog wel aan de enkel: cruciaal voor extreme inzet bij verre afstandswandelingen.

Dus terug naar… de Nacht Van Vlaanderen 2007: conditie optimaal, mentaal optimaal, het weer optimaal, de organisatie optimaal.

Het start schot klinkt: ik vertrek relax, haal de mensen wat in en kom vrij snel, in kontact met herr Klaus, een zeer gedreven Duitse wandelaar, met zin in geschiedenis en interesse voor de vrouwen. Klinkt raar: maar samen wandelen en praten, kletsen en zeveren zijn ook begrippen voor lange afstanden: de kilometers en uren vliegen zo voorbij. Ik heb zelf al meerdere malen lange afstanden helemaal alleen afgelegd en dat is hard, heel hard : de jij tegen jij en alleen jezelf om op te rusten. In de goede EN slechte momenten.

Tijd en afstand gaan snel vooruit… ‘de’ pees blijft stil en het verwachte regenweer blijft ‘uit’.

Nog zo iets: het weer: TE droog, TE nat, TE zonnig, dat is niet goed, maar licht vochtig is perfect = zuurstof.

Km 50 … positie: 110^de, aanvallen traag en gestaag, kan zelf nog joggen, alles ‘relax’, nog opstap met de ‘Klaus’, zoals in de wielersport: elkaar afwisselend, eventueel verwacht einduur 14.00…

En dan de ‘merde’: in minder dan 30 minuten van hemel naar hel… de pees ontwaakt… de volgende verzorgingpost (en tevens de halte waar alle sportzakken liggen) op ‘maar’ 4 kilometers… blijkt een eindeloze 4 kilometer te zijn…van 6.5 km/u terug vallen op 3 km/u: bitter harde realiteit. Voorbijgestoken door iedereen waar men voorheen ‘jacht’ op gemaakt heeft…‘DE Himalaya (of de K2) blijft de hoogste berg en de Noordpool is koud en ver.’ Zo ook deze wandeling.

Daarom ook dat ik wijselijk besloten op de NVV dit jaar op de bevoorradingsport km 54 te stoppen, in plaats van mijn enkel vol te smeren met allerlei, pillen pakken en God weet wat anders.

Is dat dan nog sport en ‘leute’ als men zich toelegt op ‘dat’? Nee, toch niet voor mij. Daarbij pijnstillers dat is maar uitstel van executie om later een nog zwaardere factuur te krijgen. Later. Liever niet te gebroken opgeven en dat ik snel weer mijn dagelijkse sport kan beoefenen dan misschien dagen lam te liggen.

Ach, ja… ieder zijn beleving : misschien dan zo een wandeling ‘kalm’ aan te vangen en traag uitdoen (dus aankomen rond 18 of 20 uur) dat is dan ook weeral niets voor mij : teveel tempo in t’lijfke’, te weinig geduld …enne… ik val graag aan.

Liever gewoon fit blijven natuurlijk, ik zit nu aan mijn 7 uur actieve sport per week (de crosstrainer staat bijna op zijn maximum), doet dat uit met inzet, zweet en een glimlach, geen zalfjes, geen pijnstillers, geen dokters nodig, nooit … en zo hou ik het graag… en binnenkort komt er nog wat ‘bij’ (iets interactiefs) … maar dat is binnenkort, nu nog niet.